…. althans, aan het eind van de middag (ik schrijf dit nog vóór de laatste sessie in de kankerkliniek van het CHU Nimes; vanmiddag om 10 voor 3). Twintig keren is het gelukt om met lege darmen en een volle blaas stil te liggen tijdens de seconden waarin protonen op de tumor zijn afgevuurd. Pas later zal er inzicht komen in het behaalde resultaat: een bloedtest over een week of vier moet uitwijzen wat er nog rest van die tumor.
De hormoontherapie moet nog wél lange tijd doorgaan. De opvliegers, de stemmingswisselingen, de verminderde potentie en al die andere verschijnselen (die vrouwen zo goed kennen!) zullen er voorlopig bij horen voor hem. Misschien een idee om alle manosphere-idioten eens een tijd aan de hormoontherapie te zetten?
Er is ook GOED nieuws. Hoewel zoiets pas definitief is hier in Frankrijk als je minstens een voorlopig koopcontract in handen hebt, ziet het er nu serieus naar uit dat het 167ste huis dat wij sinds 2013 hebben bezichtigd binnenkort van ons zal worden! Een MONDELINGE overeenstemming met de verkopers is er! Een nog vrij nieuw (4 jaar) stenen huis, modern, functioneel, zéér goed uitgerust (warmtepomp, veel zonnepanelen, “bio-terrasdak”, wateropvang voor regenwater waarmee de toiletten worden gespoeld, schuifdeuren met dubbel en warmte werend glas, zwembad) en vooral ruim, licht en open.
Voor Peter betekent het: terug naar een huis met een keuken waar je ECHT op een gemakkelijke manier heerlijk kunt koken (enorme inductiekookplaat met ingebouwde afzuiging, stoomoven, combi-oven, granieten aanrechtblad, werk- en luncheiland, airco en vloerverwarming en allerlei andere comfort en luxe zaken), voor Hans dat zijn “phonofobie” effectief wordt tegengegaan door de rust en stilte in het gehucht waar het huis staat.
Het worden dus spannende tijden. Terwijl Frankrijk zucht onder een reeks hittegolven en bosbranden (die ons al half hadden ingegeven naar Zweden te verhuizen als het nog erger wordt) wint het idee om onze nog resterende tijd in een zo klimaatneutraal mogelijk comfortabel huis door te brengen het van de zorgen. Want hoeveel jaren resten ons nog? Maximaal 15, schatten we in. Dus laten we die dan maar optimaal genieten!
Want wakker liggen over het klimaat (terwijl de meesten vrolijk verder rijden met hun brandstofmotoren en de dieseltrekkers gewoon verder de biodiversiteit uit de grond ploegen) zal voor ons niet veel zin meer hebben; zorgen over de opkomst van extreem rechts en xenofobie evenmin; liever besteden we de gezonde jaren nog met elkaar en met onze goede vrienden hier en met “een goed boek op de bank”….
Met een zwembad nog wel ! Klinkt erg goed, heb je nog meer foto’s ?
De titel van je beschrijving deed me in eerste instantie schrikken. Klaar? Waarmee? Leven, uitbehandeld, klaar ermee? Maar gelukkig goed nieuws. Fijn om te lezen. Elly en ik wensen jullie beiden het goede van het leven. We wensen ook wel het beste maar we willen niet overvragen. Leeftijd doet relativeren, zo ervaren wij. Vergeet vooral niet het nieuwe adres te noemen indien zover. We komen graag het nieuwe huis een keer ‘opwarmen’, uiteraard wanneer het jullie past. Elly en Gert.