…. of eigenlijk al ietsje daar voorbij! Eind juni is de reeks van twintig bestralingen gestart, waarmee de oncoloog van het ziekenhuis in Nîmes hoopt de tumor de das om te kunnen doen. Naast die bestralingen (elke dag 5 à 10 minuten, maar we moeten daar wél dagelijks ruim een uur heen rijden en ruim een uur terug!) krijgt Peter hormooninjecties, bedoeld om het testosteron-niveau te verlagen (omdat dat hormoon namelijk de groei van zo’n tumor bepaalt).
Het lijkt allemaal een peulenschil. Autoritje, 10 minuutjes wachten, en klaar is Kees. Helaas zijn er een paar omstandigheden die het allemaal veel vervelender maken: voor de bestraling moet de prostaat heel precies “gepositioneerd” zijn, en daartoe moeten de darmen zo leeg mogelijk zijn, en de blaas juist zo vol mogelijk. Om dat te bereiken moet ruim voor de bestraling een laxeermiddel zorgen voor het ledigen van de endeldarm, terwijl het drinken van ruim een halve liter water, precies één uur vooraf, de blaas moet vullen. Het resultaat is een wachtkamer vol hongerige, hun plas ophoudende patiënten (wat soms lukt, maar soms ook niet, en dan zie je iemand in hoge nood naar het toilet rennen in de hoop om een HÉÉL klein beetje stoom af te kunnen blazen zonder de blaas weer té ver te legen). Iedere patiënt gaat als het zijn beurt is in een MRI-apparaat, waar eerst wordt gemeten of aan de vereisten is voldaan, waarna in enkele seconden de feitelijke bestraling plaats vindt.
Dan snel plassen (hopelijk nog juist op tijd!) en terug naar Barjac. De volgende (werk)dag herhaalt zich dit alles. Maar omdat ook de hormoontherapie nog loopt, ervaart Peter om de haverklap “meno-pauze-verschijnselen”: hevige opvliegers, waarbij hij in het begin dacht dat iemand per ongeluk de stoelverwarming van de auto had aangezet. Met behulp van een – in vrolijke regenboog-kleuren uitgevoerde – waaier moet er koelte worden toegewuifd. Zucht!
Het verloop van de behandeling gaat voorspoedig: vandaag (17 juli) wordt de dertiende bestralingssessie toegediend. Dan hebben we weekend, en dan volgen er komende week nog 5 sessies en in de week erna nog twee. En dan is het voorlopig even gedaan. Een maand later wordt dan de PSA-waarde in het bloed gemeten, om te zien of de behandeling voldoende is aangeslagen….
En om het niet té “gemakkelijk” te maken, moet er gedurende het hele traject ook nog een vezel-arm dieet worden gevolgd, en is het verstandig om af te zien van alcohol. Eigenlijk wonderlijk dat Peter er nog zo vrolijk uitziet, toch?