…. zal U zich misschien hebben afgevraagd na Peters laatste bericht over de prostaatkanker en het vooruitzicht van de misschien zware behandeling. Welnu, een kleine maand verder begint zich af te tekenen hoe het allemaal gaat zijn:
De hormoontherapie is nu tien dagen bezig, zowel via de pillen als met de eerste drie-maandelijkse injectie. Op een enkele lichte opvlieger na lijken de bijwerkingen vooralsnog mee te vallen. Aangezien dit deel van de behandeling 2 jaar zal gaan duren is de mate van tolerantie belangrijk voor zijn welzijn. We durven er haast niet op te hopen, maar (in Peters eigen woorden): “als het niet erger wordt dat dit….”
Haast is een relatief begrip: “Zo snel mogelijk beginnen met de behandeling” heet het, maar waar de eerste tekenen van de kwaal al uit 2025 dateren, komt NU PAS de behandeling op stoom: morgen weer een consult bij de oncoloog en woensdag een eerste “simulatie” waarin het bestraal-apparaat wordt ingesteld. Met een beetje geluk gaan we dan vanaf half juni een dertigtal keren heen en weer naar Nîmes voor de enkele seconden per keer bestraling van de tumor. De aanrijtijd zal dus de behandeltijd met een factor duizend of meer overschrijden…
Nu, nog altijd, bestaat het grootste deel van onze dagen uit doorgaan-met-ons-leven. En dus hebben we de Mont Ventoux beklommen (nee, niet te voet maar met de auto!) en een paar dagen later ook de Mont Lozère (het eerste stuk met de auto, maar de laatste kilometers wel degelijk TE VOET) en hebben we daarnaast veel en vaak buiten de deur gegeten, zoals op de foto met onze vrienden uit Nîmes (bij wie we wellicht een paar dagen gaan logeren als het heen- en weer rijden te zwaar wordt). Ja, het leven van gepensioneerden is “zwa-a-aar”…
We zitten in de “aanloop-maanden”: iedereen die in Zuid-Frankrijk woont weet dat als het eenmaal mei is geweest de auto’s met NL-kentekens weer arriveren, en dat is óók bij ons het geval: vrienden van lang geleden, soms, maar vaker vrienden die we nog altijd regelmatig ontvangen én bezoeken. De logeerkamer bewijst dus weer goede diensten. Voor ons – en vooral voor Peter – levert het een prettige afleiding op te midden van het nogal dwingende karakter van de behandelroutine.
Zodoende gaan we de maand juni in met opgeladen auto-accu’s (voor de ritjes naar Nîmes) en opgeladen fiets-accu’s (voor het bezoek) en gaan we onze PERSOONLIJKE accu’s opladen aan de aangename uren met onze dierbare vrienden. U hoort absoluut nog hoe het er over een paar weken bij staat…..