…. en een héle serie gebeurtenissen vol lief en leed – variërend van spannende avonturen en mooie reizen tot en met zware medische behandelingen en verloren vrienden – zijn we nog altijd bij elkaar! Zelf hadden we daar op 21 maart 1981 niet op durven hopen, en dat deden we eigenlijk ook nog niet toen we een jaar of vijf na die ontmoeting gingen samenwonen. Maar vandaag, op 21 maart 2026, kunnen we er niet omheen.
In die 45 jaar hebben we elkaars boezemvriendschap leren kennen, en daarna ook elkaars partnerschap, en elkaars trouw. De vriendschap bleek sterk genoeg om te kunnen samenwonen; ook om samen te kunnen ondernemen; ook om samen te werken op een manier die het nodig maakte om 24 uur per etmaal samen door te brengen; en zelfs om samen de zwaarte van een stamceltransplantatie en een paar ernstige medische ingrepen te doorstaan.
Het feit, dat we ook nu nog opgewassen zijn tegen elkaars voortdurende aanwezigheid, zien wij allebei als iets om te koesteren: zelfs als we apart even op reis gaan is het moment van terugkomst er een van grote blijdschap. Nu we allebei in onze levensavond komen, wordt natuurlijk de zorg voor elkaars gezondheid geleidelijk aan groter. Peters recente diagnose van prostaatkanker (die de komende weken/maanden behandeld zal worden) voegt weer een beetje ongerustheid toe, hoewel zijn kansen goed worden ingeschat en de behandeling – bestraling en hormoontherapie – waarschijnlijk eerder lastig en tijdrovend zal zijn dan gevaarlijk: enkele weken of misschien zelfs maanden dagelijks op en neer naar het ziekenhuis in Nîmes, het zal weer vermoeiend zijn en veel “patience” vergen!
Zelf reageert-ie met: “we hebben erger meegemaakt!” En het is waar dat zijn leukemie en de stamceltransplantatie waarmee die is behandeld (met een slaagkans van maar 20 %) als veel ingrijpender wordt gezien dan een bestraling van kankercellen (met 84 % slaagkans).
Tussen 1981 en 2026 is er dus veel gebeurd. Weinig daarvan hadden we willen missen (de kwalen uitgezonderd, natuurlijk) en zonder elkaar was het al helemáál niet geworden hoe geweldig alles is geweest.
NÓG 45 jaar? Daar zijn we niet helemaal zeker van! Maar we gaan het proberen….. :-). Vandaag begint de lente, én onze tweede periode van 45 jaar!
Wat een prachtig liefdevol verhaal over een leven dat het nodige van je geëist heeft en nog eist, maar dat je niet hebt willen missen. Het raakt ons erg, niet veel blijft jullie bespaard. Ik vind het inspirerend te zien hoe jullie telkens weer de moed vinden om te blijven hopen, met recht, en behandelingen te ondergaan.
Wij maken het ons hier druk, leuk druk, met politiek, muziek spelen en zingen, sporten, anderen Nederlands leren, kinderen en andere familie, trainingen geven, in ruzies tussen buren bemiddelen, counseling, Grieks leren. Bezigheden die ons bezig houden en ver van de spreekwoordelijke geraniums.
Als je de energie hebt lezen we graag terug hoe het verder met jullie gaat en de resultaten van de behandelingen. Veel sterkte en misschien tot ziens. Elly en Gert.